Ach nieskończony Boże w swej szczodrocie

Ach nieskończony Boże w swej szczodrocie, Co pełen łaski jesteś w swej istocie; Pamiętasz, pamiętasz, o każdem stworzeniu, Posilasz, posilasz, w głodzie i pragnieniu; Wzgardę nadgradzasz honorem. Podajesz rękę wdowie i sierocie, Ratujesz wszystkich w smutku i kłopocie; Wspomagasz, największe ubóstwo, Wyrażasz, w miłosierdziu Bóstwo, Czyniąc Wszechmocności wzorem. I gdzie nie może ludzka siła dostać, Tam Opatrzności twojej kładziesz postać; Niech będą, jak biedne kruczęta, Zgubione, od matki kurczęta, A Bóg i o nich pamięta. I owszem niech mnie cały świat odstąpi, Ogień, powietrze i woda obstąpi, Porzucą, wszyscy przyjaciele, Utopią, w łez gorzkich kąpiele, I wszystkie się zwalą troski: Wszechmocny Ojciec ten mnie nie odstąpi, Z każdym łagodnie w nieszczęściu postąpi; Pogodzi, zajątrzone serce, Pocieszy, w każdej poniewierce, I mnie grzesznego wspomoże.