Będąc osławiony przez ludzkie języki

Będąc osławiony przez ludzkie języki, A nie mając znikąd pomocy, Gdy mnie z każdej strony zawziętych krytyki, Dokuczają we dnie i w nocy, Serce się lęka, dusza stroskana, Chyba poręka świętego Jana, Z zastawionych sideł wybawi. Już nie miłe życie w takowych obrotach Inszej folgi nie masz na serce; Tylko płakać skrycie w codziennych kłopotach, I modlić się za swe oszczerce: Gdy łez nie stanie a serce mdleje, W cudownym Janie składam nadzieję, Że podarty honor naprawi. Wiem źe łzy wylane przy czystem sumieniu, Pociechą się z nieba nadgrodzą: Potwarze rzucane ku bliźnich czernieniu, Samemu potwarcy zaszkodzą; Bo Chrystus mówi, każdy to wierzy, Że jaką miarą kto komu mierzy, Taka się też jemu dostanie. Niech tedy pamięta, kto cudzym honoecm Trząsa bez żadnego respektu, Że gęba zawzięta i z swoim aktorem, Doczekać się może despektu: Gdyż plama sławie ludzkiej zadana, W samym oszczercy bywa karana; Bo Bóg karze chociaż nierychło.