Będę cię wielbił mój Panie

Będę cię wielbił mój Panie, Póki mnie na świecie stanie: Boś mię w przygodzie ratował, I śmiechów ludzkich zachował. Panie! wołałem ku tobie, A tyś mię wsparł w mej chorobie; Dodałeś mi swej pomocy, Żem nie ujrzał wiecznej nocy. Zborze Pański! śpiewaj swemu Obrońcy najpewniejszemu: Uczyń cześć powinną z chęci, Jego najświętszej pamięci. Gniew jego prędkiej odmiany, A łaski wiek nieprzetrwany; Kogo w wieczór zafrasuje, Tego rano pożałuje. Mnie zuchwałe szczęście było Tak dalece ułudziło, Żem śmiał rzec: w tej klubie stoję, Że się odmiany nie boję.