Bóg się rodzi

Bóg się rodzi, moc truchleje, Pan niebiosów obnażony, Ogień krzepnie, blask ciemnieje, Ma granice nieskończony, Wzgardzony, okryty chwałą; Śmiertelny, Król nad wiekami; A Słowo Ciałem się stało, I mieszkało między nami! Cóż masz niebo nad ziemiany? Bóg porzucił szczęście twoje, Wszedł między lud ukochany, Dzieląc z nim trudy i znoje: Niemało cierpiał, niemało, Żeśmy byli winni sami, A Słowo Ciałem się stało, I mieszkało między nami. W nędznej szopie urodzony, Żłób mu za kolebkę dano; Cóż jest, czem był otoczony? Bydło, pasterze i siano. Ubodzy! was to spotkało, Witać go przed bogaczami, A Słowo Ciałem się stało, I mieszkało między nami. Potem i Króle widziani Cisną się między prostotą, Niosąc dary Panu w dani: Mirę, kadzidło i złoto: Bóstwo to razem zmieszało, Z wieśniaczemi ofiarami! A Słowo Ciałem się stało, I mieszkało między nami.