Boże w dobroci nigdy nieprzebrany

Boże w dobroci nigdy nieprzebrany! Żadnym językiem niewypowiedziany; Ty jesteś godzien wszelakiej miłości; Poszanowania chwały, uczciwości. Ciebie chcę, pragnę, i ważę samego, Nad wszystkie dobra tyś u serca mego; Najwyższe dobro, tyś w największej cenie, Sam jeden u mnie, nad wszystko stworzenie. Choćbyś mnie nigdy za grzechy mój Panie! Nie karał, przecież żałowałbym za nie; A żałowałbym dla tego samego, Żem cię obraził, Pana tak dobrego. Więc o mój Boże! i teraz żałuję, Dla tego że cię nad wszystko miłuję; I to u siebie statecznie stanowię, Że grzechów moich nigdy nie ponowię. Mam mocną wolą spowiadać się szczerze, I zawsze trzymać z tobą to przymierze; Co gdy uczynię, spodziewam się ciebie Widzieć z radością, i żyć z tobą w niebie.