Duszo oziębła

Duszo oziębła! czemuż nie gorejesz! Serce me czemu wszystko nie topniejesz! Toczy twój Jezus z ognistej miłości, Krew w obfitości. Ogień miłości gdy go tak rozpala, Szkaradne drzewo na ramiona zwala, Zemdlony Jezus, pod krzyżowym klęka Ciężarem, stęka. Okrutnym katom posłusznym się staje, Na krzyz sromotny ochotnie podaje Ręce i nogi, ludzkiego plemienia, Sprawca zbawienia. O słodkie drzewo! spuśćże nam już ciało, Aby na tobie dłużej nie wisiało; My go uczciwie w grobie położymy, Płacz uczynimy.