Dzień on dzień gniewu Pańskiego

Dzień on dzień gniewu Pańskiego, Świat w proch zetrze, świadkiem tego Dawid z Sybillą wszystkiego. O jak wielki tam strach będzie! Gdy sam Bóg na Sąd zasiędzie, I roztrząsać wszystko będzie. Trąba dziwny głos puszczając, Groby ziemskie przenikając, Wszystkieh wzbudzi pozywając. Zdumieje się przyrodzenie I śmierć, gdy wstanie stworzenie, Na ostatnie rozsądzenie. Księgi spisane wystawią, Które każdą rzecz wyjawią, Z czego na świat dekret sprawią. Sędzia tedy gdy zasiędzie, Wszelka skrytość jawną będzie, Kary żaden grzech nie zbędzie. Cóż tam pocznę człek mizerny! Kto mi patron będzie wierny, Gdzie i świętym strach niezmierny. Królu tronu straszliwego, Co z łaski zbawiasz każdego, Z miłosierdzia zbaw mnie swego.