Góry Syońskie, domie wiecznej chwały

Góry Syońskie, domie wiecznej chwały, Gminy Aniołów, czyliście widziały: Jak nowa gwiazda biegła gdzie Baranek, Z którego słońce bierze swój zaranek, Wymknął się z Tronu z Panienką do szopki, Gdzie mu świat cały ściele się pod stopki. Sześcio-skrzydlaści nucą Serafiny: Panie tyś widok kochania jedyny! W sześciu dniach świata, szcść skrzydeł rodzina, Prócz ciebie Słowa, nie zna z Panny syna. Cóż cię uniosło miłości upałem, Żeś swój majestat ukrył ludzkiem ciałem. Czemuś się stęschnił niebianów kochanie! Że już z bydlęty obierasz mieszkanie: W krainie śmierci Pasterz nędznej trzodki, Chcesz mieć za bracią niewdzięczne wyrodki, Którzy o Bogu żywym zapomnieli, Tak, że ich wzbudzić nie mogli Anieli. Mówiłeś Panie: rozkoszy jedyne Z syny ludzkiemi pomieszkać zgodzinę, Wlać im to życie, którem w niebie żyją, Niech z mej słodkości grzesznicy też piją; Podobno człowiek jak skosztuje powie: Jest z nami Bóg nasz, życie nasze, zdrowie.