Kiedy słyszę na obłokach

Kiedy słyszę na obłokach Anielskie śpiewanie, Zdumiewam się i pytam się, co to jest mój Panie? Aż mi miłość odpowiada twa zbyteczna Boże, Iże Syn twój Bóg wcielony, w stajni ma swe łoże. Kędy członki święte sianem ostrem przyodziewa, A mróz i wiatr bardzo przykry zewsząd go przewiewa: Idę bliżej ku stajence, widzę iże sobie, Dosyć w lichym bo bydlęcym tron założył żłobie. Wół i osioł parą swoją, coś go niby grzeją, A z dzieciny łez strumienie obfite się leją: Józef z matką ubolewa, widząc nowe dziwy, Że z bydlęty wespół leży Pan i Bóg prawdziwy. Nigdy nie była słychana ludziom ta nowina, Że niezmierny stał się dla nich teraz Bóg dziecina. Cóż cię Panie sprowadziło do tak lichej doli? Twoja miłość, byśmy wyszli z czartowskiej niewoli. Inaczej to być nie mogło, tylko przez pokorę Twą prawdziwą, bo nad nami pycha wzięła górę: Za co niech cię wsze stworzenia wielbią o mój Panie! Co ma niebo, ziemia, morze, dopókąd ich stanie.