Któż z ziemnorodnych, przez wieki odbyte

Któż z ziemnorodnych, przez wieki odbyte Przyjął to w uszy, lub komu odkryte Ramię jest Pańskie z wieczności głębiny, By nagie widzieć mogły ludzkie syny, Ramię wszechmocne, co niebo w obłoki, Ziemię w kwiat żywy, ocean w opoki Stroi przedzi wnie, na dłoniach swych mieści, Co tylko żyje w swej dobroci pieści. Ach! ach! o święty Syonie! Dziś, dziś, król twój we łzach tonie: Pot krwawy w ogrójcu, ofiaruje Ojcu, Za naród zginiony, chce być obwiniony Na śmierć przed Piłatem, dziś się żegna z światem. TrzydziestoleLnie skończywszy prac drogi, Krwią ścieszki broczy, uczniom zmywszy nogi, Za upominek serce swe w pszenicy, Krew dał za wino, pot olej w tęsknicy: Pada na ziemię za świat czyniąc dzięki, Ojcu ścieląc się gotowy na męki, Widząc że grzesznik samochcąc w złem ginie, Prosi: niech Ojcze ten mnie kielich minie. Ach! ach! Ach Ojcze łaskawy! Patrz, patrz, na ten pot mój krwawy. Ludzkich grzechów brzemię, tłoczy mnie na ziemię, Lecz widzę Anioła, ten z kielichem woła: Gdy Syn nie wypije, już świat nie ożyje. W stań, wstań nadziejo wszech dziatek Adama, Wypij ten kielich, w którymci śmierć sama; Jeśli nie przyjmiesz za grzeszników śmierci, Owce twe wilcy rozszarpią na ćwierci: Bo któż ich wyrwie w skonaniu od zwierza, Gdy opuszczone zbłądzą od Pasterza. Pasterzu dobry I co kładziesz swą duszę Za grzesznych ludzi, wyrwij ich z katusze. Ach! ach! jeśli być nie może, Już, już, bądź wola twa Boże. Ja Adama sługi sam popłacę długi, Krwi mojej monetą, lecz niewdzięczni przeto Na sądzie zawyją, gdy grzechów nie zmyją.