Lament serdeczny

Lament serdeczny w mem sercu zawsze trwa bez odmiany, Ilekroć wspomnę na Zbawiciela mojego rany: Na jego śmierć smutną, ach! ach! ach! I mękę okrutną, ach! ach! ach! Którą mnie salwując, Z piekła odkupując, Poniosł. Ach jak tyrańsko Jezus najmilszy był biczowany, Potem koroną z ciernia ostrego koronowany: Trzcinę w rękę dano, ach! ach! ach! Królem przez śmiech zwano, ach! ach! ach! Zbity, zekrwawiony, Policzkiem zelżony, Ciężkim. On dla zbawienia mego, na krzyżu był rozciągniony, Cichy baranek gorszym nad łotry był ogłoszony: Ręce przykowano, ach! ach! ach! W bok ranę zadano, ach! ach! ach! Za okupno moje, Dawał ciało swoje Męczyć. Czemże tę dobroć Pana Jezusa ja odwdzięczyłem, Czem się w nadgrodzie Bogu mojemu ja przysłużyłem: Jego znieważałem, ach! ach! ach! Codzień obrażałem, ach! ach! ach! Strach wspominać tego, Jakom łaską jego Gardził.