Magnificat wierszem

Uwielbia dusza moja Stwórcę sego Pana, I w Bogu Zbawcy swoim jest uradowana. Bo wejrzał na swą sługę, ubogą, wzgardzoną, I odtąd już mnie będą zwać błogosławioną. Albowiem uczynił On cuda niepojęte, Ten który jest wszechmocny i ma Imię święte. A litość do całego rozciąga plemienia, Bojącym się go stałe, udziela zbawienia. Okazał wielką siłę ramienia swojego, Rozproszył dumnych myślą serca ich pysznego. Potężnych władców strącił z ich dumnej stolicy, A pokorne wywyższył mocą swej prawicy. Łaknących też napełnił wielkiemi dobrami, A bogacze odprawił z próżnemi rękami. Przyjął zaś Izraela dziecię ulubione, Pomny na miłosierdzie swoje nieskończone. Jako był przyobiecał niegdyś uroczyście, Abrahamowi z jego potomstwem wieczyście. Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi świętemu, Jak była na początku i t. d.