Nieogarniony w darach twoich Boże

Nieogarniony w darach twoich Boże, Co gardzisz dumą a sprzyjasz pokorze: Twej łaski dzieło, Józef świata cudem, Którego w tobie dziś wielbimy z ludem. Wyrzuć z serc naszych tę to niemoc lichą, Co się w pokorę zmienia będąc pychą: Niech nas nie miesza ta burzliwa fala, Co serce psuje a rozum obala. Dałeś nam przykład, jak być mądrym trzeba, Jak ciebie prosić o twe łaski z nieba: Jak słuchać pilnie wnętrznego wołania, By się twe przez nas działy przykazania. Józef potrafił świat pogodzić z niebem, Solą mądrości, już dzieląc się chlebem: Przez nie nienawiść i błędy poznosił, Miłość praw twoich i naukę głosił. Pomocą z nieba kościołowi dany, Nauki, męztwa cudem był nazwany. Pożytku bliźnich szczególny przykładzie, Umiejętności i zdrowych rad składzie: Niech twą opieką z ciemnoty ruszeni, W sercu się naszem miłość rozkorzeni, A umysł w piękne odziany ozdoby, Poważa cnotę, a kocha osoby. Na temeś prawie, Kościół rozprzestrzenił, Gdyś rozkaz pański nad twe zdrowie cenił: Niech za twą sprawą serca i rozumy, To trwa bez złości, a tamte bez dumy.