Nużeśmy Chrześcijanie

Nużeśmy Chrześcijanie, serdecznie się radujmy dnia dzisiejszego, Że się raczył narodzić z czystości Panieńskiej Syn Boga żywego: Aby szatańską moc, I jego wszystką złość wiecznie zagubił; A nas Chrześcijany, Za swe własne syny sobie poślubił. O temci oni święci, Ojcowie i Prorocy, Opowiadali: Że niebieskie obłoki, Zbawcę na świat szeroki, Wypuścić miały. Aarona różdżka, Aarona różdżka, Zakwitnąć miała; Co Córka Syońska, Co Córka Syońska, Już doczekała. Anieli którzy w niebie, Bogu w ludzkiej osobie, Chwałę dawali; Na powietrzu będący Społem się radujący, Głosem wołali: Ludzkiemu plemieniu, Na tem uniżeniu, Pokój serdeczny; Na wysokiem niebie, Bądź cześć, chwała tobie, Boże wszechmocny. Królowie z Saby, z Tarsu, Tegoto prawie czasu, Wnet przyjechali; Znakiem gwiazdy niebieskiej, Na miejsce z sprawy pańskiej, Drogę wiedzieli; Dary jemu dali, I przed nim klękali, Z radością wielką; Z jego narodzenia, Pełni podziwienia, Z pociechą wszelką. Narodził się w Betleem, Miasteczku Dawidowem, W ubogim domie; W pieluszki uwiniony, W jasłeczkach położony, Leży na słomie. Wół i osieł niemy, Z posługami swemi , Wdzięczni mu byli; Znając Pana swego, Nam narodzonego, Przed nim klękali. Pasterze krajów onych, Pilnie strzegąc trzód swoich, Weseli byli; I że narodzonego, Od wojska Anielskiego, Być usłyszeli: Do Betleem wszyscy, Panu swemu ku czci, Wnet się udali; Tam w jasłkach nagiego, I rodzice jego, Przy nim naleźli.