O jak są wielkie dary twoje Boże!

O jak są wielkie dary twoje Boże! Któż za nie godnie wydziękować może; Które wylewasz ze skarbu twojego Nieprzebranego. Sześć to już wieków blizko upłynęło, Jak Bronisławę szczęście ogarnęło, Twej chwały wiecznej, nigdy niepojętej, I zawsze świętej. W dniach naszych więcej przydajesz jej chwały, Gdy oprócz Polski, Kościół nadto cały Widzi ją w niebian umieszczoną gronie, Na twojem łonie. O jakaż radość serca nam napawa, Gdy twoje dary, z których wielka sława Dla Bronisławy, dziś szczególniej czcimy, I w niej wielbimy.