O! której berła ląd i morze słucha

O! której berła ląd i morze słucha, Jedyna moja po Bogu otucha: O gwiazdo morska! o święta dziewico! Nadziei moich niebieska kotwico. Ciebie na pomoc błędny żeglarz wzywa, Spojrzyj po jakiem strasznem morzu pływa: Jedni rozbici na dnie morskiem giną, Drudzy do ciebie po ratunek płyną. Szczęśliwi którzy ominęli skały, A przepłynąwszy pełne zdrady wały, Na brzeg bezpiecznie zdrowie swe unoszą, I padłszy na twarz dzięki ci zanoszą. Noc mnie obeszła, biją zewsząd trwogi, Już nie wiem jakiej mam się trzymać drogi: Lecz gdy twe spuścisz na mą łódź promienie, Świecić mi będą same nocne cienie. O jaka ufność w mem się sercu rodzi, Że cię zwać Matką, zwać synem się godzi: Na srogich gniewach fal morskich popłynę, Pewien twej łaski, wśród zguby nie zginę.