Oraczu sławny Święty Izydorze

Oraczu sławny Święty Izydorze, Prac Bogu miłych przykładzie i wzorze: Wielkiemi cudy na ziemi wsławiony, Bądź pozdrowiony. Ciebie nie droga purpura wsławiła, Ani bogata matka urodziła; Lecz wzrosłeś między ziemi rolnikami, Pługiem, wołami. Robiłeś Panom, a przy swej robocie Piękny postęp uczyniłeś w cnocie; Kochając zawsze Boga Stwórcę swego, Z serca całego. Tyś Bogu modły czyste ofiarował, A Anioł za cię rolę uprawował; I bydła twego by mu wilk nie szkodził, Strzegł, za niem chodził. Wydatna była twa szczodrota święta, Gdyś w zimie karmił zgłodniałe ptaszęta: Za co zyskałeś od Boskiej prawicy, Sporzej pszenicy. Z cząstki ubogiej obiadu małego, Karmiłeś mnóstwo ludu zgłodniałego, A Bóg przysparzał w garnuszku potrawy, Na cię łaskawy. Ty pragnącemu Panu na wygodę, Dobyłeś z suchej ziemi żywą wodę; Która i teraz płynie z twego cudu, Na zdrowie ludu. Przez lat czterysta i piędziesiąt, cały Leżałeś w ziemi, a robak zdumiały Żaden cię nie tknął, ani zgniłość zjądła, Na cię przypadła. Ręką Anielską kołysane dzwony, Czciły cię dźwiękiem gdyś był podniesiony: A nieskażone piękną wonność ciało, Z siebie wydało. Z grobu twojego sam proch wzięty leczył, Jeśli się kto w czem na zdrowiu skaleczył: I skuteczniejsza była twa opieka, Niźli Apteka. Cudowne sprawy Boga wszechmocnego, Nad chorobami ludu pobożnego, Wielkie i częste, jakoś Bogu miły, Głośno sławiły. Deszcz na twą prośbę w suchy rok spuszczony; Niewidomy wzrok odzyskał stracony, Który gdy znagła zdrowym się być zoczył, Wesoł wyskoczył. Patronie święty! od Boga nam dany, Przybądź w każdy czas na pomoc wezwany: Ratuj znużonych różnemi pracami, Swemi modłami. Niech Boga chwalim, a przy czoła pocie, Niech się kochamy w nieśmiertelnej cnocie: Byśmy na wieki Boga oglądali, i wychwalali.