Płacz, płacz kto żyw

Płacz płacz kto żyw, patrząc na dziw, Na żal tak niesłychany: Że żywego Boga Syn, Na śmierć jest skazany. Straszny to sąd, z łotrami w rząd Jezusa policzono: I tak, że człek zawinił, Boga zawieszono. Słońce ten dzień, ukrywszy w cień, Nocą się zasłaniało: Żeby swem na taką śmierć Okiem nie patrzało. Żałosny wzór niemównych gór, A zadumiane skały, Krwawych łez nie mogąc lać, Z żalu się pękały.