Potężny Boże na ziemi i niebie

Potężny Boże na ziemi i niebie! Gdy spojrzę na dzieł twoich widowisko, A potem oczy obrócę na siebie, Jak mnie twa wielkość upokarza nizko! Przecież chociażem istotą tak małą, Pójdę do ciebie, twa dobroć mi znana! I wlać mi chciałeś jakąś duszę śmiałą, Co się chce przedrzeć do samego Pana. Ale odarty jak przed tobą stanę? Cechę wierności z piersi moich starłem, I niewinności sukienkę mi daną, Ocierając się między ludźmi, zdarłem! Zgubiwszy pismo przechodu wolnego, Jak się tamtędy przebierać odważę, Gdzie hufiec pułku milijonowego, W przysionku Pańskim odprawuje straże?