Przypatrz się duszo

Przypatrz się duszo, jak cię Bóg miłuje! Jako dla ciebie sobie nie folguje; Przecież go bardziej niż żydowska dręczy Złość twoja męczy. Stoi przed Sędzią Pan świata wszystkiego, Cichy Baranek, z wzgardzenia wielkiego, Przez białą szatę którą jest odziany, Głupim nazwany. Za moje złości grzbiet srodze biczują, Pójdźmyż grzesznicy, oto nam gotują Ze krwi Jezusa, dla serca ochłody Zdrój żywej wody. Pycha światowa niechaj co chce wróży, Co na swe skronie wije wieniec z róży; W szkarłat na pośmiech cierniem król zraniony, Jest ozdobiony.