Serdeczna Matko! opiekunko ludzi

Serdeczna Matko! opiekunko ludzi, Niech cię płacz sierot do litości wzbudzi: Wygnańcy Ewy do ciebie wołamy, Zmiłuj się zmiłuj, niech się nie tułamy. Do kogóż mamy wzdychać nędzne dziatki, Tylko do ciebie ukochanej matki: U której serce otwarte każdemu, A osobliwie nędzą strapionemu. Zasłużyliśmy to prawda przez złości, By nas Bóg karał rózgą surowości: Lecz kiedy ojciec rozgniewany siecze, Szczęśliwy kto się do matki uciecze. Ty masz po sobie i Ojca i Syna, Snadnie go twoja przejedna przyczyna: Pokazawszy mu piersi i wnętrzności, Łatwo go skłonisz Matko łaskawości.