Szczęśliwe Czechy, co wydały Jana

Szczęśliwe Czechy, co wyday Jana Nepomucena, świętego kapłana: Bo on przed najświętszym tronem, Doświadczonym jest Patronem; Którego opieki, W długie życia wieki, W prośbach swoich doznają. Matkito Boskiej modlitwy sprawiły, Że go niepłodni rodzice zrodzili; Światłość niebieska spuszczona, Nad dziecięciem rozjaśniona, Pewne znaki dały, Że święte być miały Życie jego i cnoty. Do lat doszedłszy bierze poświęcenie, Zapala serce w ogniste płomienie, Kędy ziemia Czeska cała, Gorliwością boską pała, Gdy z ust kaznodzieje, Odbiera nadzieje Łaski boskiej i nieba. Dla zacnej chwały na królowej dworze, Był spowiednikiem, przy życia dozorze: Ojcem go Królowa zwała, Sekretu mu powierzała; Lecz tylko wiedziały, Konfesyonały, Co Jan mówił z Królową.