Tryumfuj niebo z gościa tak zacnego

Tryumfuj niebo z gościa tak zacnego, Że w poczet świętych liczysz Antoniego: Po wszystkim świecie niech słynie nowina, Iż grzesznym dana pociecha jedyna. Piastunie wdzięczny Jezusa miłego, Śliczny kwiateczku ogrodu rajskiego; Po wszystkie wieki i w najdalsze strony, Antoni święty! bądź błogosławiony. Ozdobą swoją, Hiszpańskie narody, Patronem grzeszni ludzie bez nadgrody. Uznają ciebie, i w każdej potrzebie, Za cudotwórcę poczytują w niebie. Żaden nie bywa w potrzebie wzgardzonym, Kto tylko kładzie nadzieję w Antonim: Niemocny, ślepy, niemy, trędowaty, Z weselem biorą zdrowie bez zapłaty. Utrapionemuś pocieszyciel stały, I tonącemu port jest poufały, Poganin śmiało jak do sprawcy swego, Idzie, żądając łaski Antoniego. Choroby ciężkie przez cię ustępują, Niesnaski koniec w jedności znajdują, Padwa niech zezna z obywatelami, Sławna bez końca takiemi cudami. W okowach więźnie, i co desperują, Starzy i młodzi wszyscy pomoc czują; Rzeczy stracone ty ludziom znajdujesz, Osobą żadną nigdy nie brakujesz. Umarli wstają na głos Antoniego, Bogacz łakomy z ognia piekielnego Odpowiedź daje, o jak wielkie cudo! Kajże się i wstydź, światowa obłudo. Włoskie krainy i przyległe xięztwa, Mają przez ciebie pokój i zwycięztwa: I nasz kraj o to ciebie suplikuje, Gdy cię gotowym Patronem znajduje. Gdyżeś takową łaską obdarzony, Stawaj i za nas w prośbie o Antoni! Zjednaj przy śmierci Jezusa miłego, Dawcę czystości klejnotu drogiego.