Z wyroków nieba Maryja się rodzi

Z wyroków nieba Maryja się rodzi, Matką Boskiego Syna; Przed słońca wejściem ta Jutrzenka wschodzi, I już świecić zaczyna; Głowę już smoka jej narodzenie Kruszy, i daje światu zbawienie, O jak wesoła nowina! Z zacnych Rodziców, Anny, Joachima, Maryja narodzona; Dostojność Matki Chrystusowej trzyma, W pieluszki uwiniona: Bo wprzód nim była na świat wydana, Bogarodzicą deklarowana, Wraz z Chrystusem przeznaczona. W maleńkiem ciele przewyższa Niebiosy, Choć w pieluszki powita; Tu w jej kolebkach zbawienia są losy, I łaska znamienita: Idźmyż więc wszyscy do tej Dzieciny, Ze czcią obchodźmy jej Narodziny, Z serca niech każdy ją wita. Bo ta Dziecina, będąc Zbawiciela Matką i Panią w niebie, Pełna jest łaski, której nam udziela, Zapomaga w potrzebie: Cały świat hojnie łask jej doznawa, Grzesznych ratuje, przy nich obstawa; Przyjmuje wszystkich do siebie.