Droga krzyżowa

Boska dobroci! uderz w serce moje Łaską skuteczną, by obfite zdroje Łez wytrysnęły, nad Panem cierpiącym, Krzyż dźwigającym. Niech te strumienie, które grzech głęboko Zamulił w sercu, spławią nasze oko; Bo inszych Jezus zmęczony tak srodze, Nie chce w swej drodze. Po wielu krzywdach i obelgach Pana, Zawziętość ludzka stawia przed tyrana; Aby nań wyrok ogłosił wołają, Zbawcy nie znają. Obwinia Piłat niewinność istotną, Na śmierć skazuje u wszystkich sromotną, Źeby na krzyżu Bóg zawisł z łotrami, I złoczyńcami. Bierze Zbawiciel krzyżową machinę Na swe ramiona, która grzechów winę Naszych znaczyła, chcąc przez tę ofiarę, Znieść z ludzi karę. Spieszy z ciężarem przy wielkiej ochocie, By jak najprędzej na górze Golgocie Stanął i umarł, za wszystkich grzeszników, I niewdzięczników. Ach duszo moja! cóżeś uczyniła? Żeś krzyż tak ciężki na Pana zwaliła, Pod którym znagła na ziemię upada, Sobą nie włada.